tika-ის ბლოგები

tika
31, Батуми, საქართველო

- არასოდეს არ არის გვიანი კითხო ადამიანს "როგორ ხარ?!"
არასოდეს არ არის გვიანი უთხრა "მომენატრე"...
არასოდეს არ არის ზედმეტი უთხრა "მიყვარხარ"... ზოგჯერ პატარა დეტალებში გამოხატული გვერდში დგომა და დაფასება უფრო გაბედნიერებს, ვიდრე გრანდიოზული საჩუქრის მიღება. ან, რა უნდა აჩუქოს ერთმა ადამიანმა მეორეს, სითბოზე ძვირადღირებული?! ყურადღებაზე სასიამოვნო?! სიყვარულზე მეტად საჭირო?!
ზოგჯერ ერთ სიტყვას შეუძლია სიცოცხლის ძალა შეგმატოს და ყველაზე უფერული დღე სიხარულისფარდ შეგიღებოს... ისე გაგაბედნიეროს, რომ თავი მთელი სამყაროს მფლობელად გაგრძნონინოს!..?


01.10.2019

,,ვერასოდეს ვიტანდი ჩაკეტილ სივრცეს... არასოდეს მყოფნის ოთახის ჰაერი... არ მიყვარს ღრუბლიანი დღე, რადგან არ მომწონს, როცა მზეს მიმალავენ... მეშინია სიმაღლის და მაინც უსაშველოდ მიყვარს მთები... რადგან მუდამ მგონია, რომ მთის ბილიკებს მივყავარ ღმერთთან... და მაინც, არ მეშინია ფრენის... (ოცნების დროსაც კი...) ძალიან მაოცებენ, მუდამ რაღაცით უკმაყოფილო ადამიანები... არ მიყვარს ცოდვა, რადგან უამრავჯერ ამაცდინა გზას...! არ მიყვარს უმთვარო ღამე და ცარიელი ცა... ცა ვარსკვლავების გარეშე... არ მიყვარს სოფლის სახლი უძაღლოდ... კაცი უმეზობლოდ... გაზაფხული ბედნიერი სახეების გარეშე... არ მიყვარს ქოლგა, რადგან დასველებისაგან მიცავს... მებრალება შურიანი ადამიანი... და მეზიზღება შური... არ მინდა ომი, რადგან მომავალს მისპობს... არ მინდა მტრობა, რადგან მოსვენებას მიკარგავს... არ მიყვარს ძვირფასი სამკაულები... ამპარტავანი ხასიათი... ვგიჟდები თავმდაბალ კეთილშობილებზე... არ მიყვარს ოქრო... მიყვარს ოქრო – გულიანი კაცი... (ვერცხლი მუდამ მაგონებს იუდას...) ვგიჟდები უბრალო, თავისუფალ ურთიერთობებზე...მიყვარს იქ ყოფნა, სადაც სითბოა, სიყვარული და გულ – ღია ხალხი... არ მინდა დილა – მზის გარეშე...! არ მომწონს ცარიელი სახლი და მხოლოდ ერთი ფინჯანი ყავის მოდუღება... არ მინდა ადამიანების დაკარგვა უბრალო მიზეზების გამო... არ მომწონს კამათი და მაოცებენ გულცივი, ურეაქციო ადამიანები... ვერ ვიტან ჩაკეტილ სივრცეს... რადგან არასოდეს მყოფნის ოთახის ჰაერი... უჰაერო ოთახში კი, არასოდეს მეტევა მზე.."❤


ცუდ ხასიათზე ვიყავი და მინდოდა რამე დამეწერა. რამე ისეთი, ტრაგიკული, დეპრესიული, გულის ყველაზე ბნელ და მიუვალ კუთხეებში რომ ჩააღწევს და სულის ტკივილი სისხლს გაგიყინავს ძარღვებში. მინდოდა დამეწერა, მერე წამეკითხა და საკუთარ ნაწერზე გემრიელად მეტირა. იმიტომ კი არა, რომ მტირალა ვარ, არა კი ვარ. ტირილი ხანდახან კარგია, ეს ნიშნავს რომ რაღაცას ვგრძნობ. ვიჯექი დღიურით ხელში ჩემი საყვარელი ოთახის ჩემს საყვარელ აივანზე ჩემს საყვარელ სავარძელში ჩემს საყვარელ მოაჯირზე ფეხებშემოლაგებული, ჩემი საყვარელი სიმღერით, ჩემი საყვარელი მთვარის შუქზე, ჩემი სამყაროდან მოქროლილი ნიავით თავბრუდახვეული და ვწერდი და ვშლიდი, ვწერდი და ვშლიდი. ვერ ვიტირე. ჩვენ ყველანი ვუყურებთ ცხოვრებას ზუსტად ისეთს როგორიც არის, მშვენიერი და საზარელი, კარგი და ცუდი, ყველაზე ბედნიერი და ყველაზე დამპალი, ფერადი და შავით დაბურული, ვუყურებთ და ვეკითხებით საკუთარ თავს, ღირს კი? ზოგჯერ ბედნიერებისგან გაბრუებულები ცუდს ვეღარ ვხედავთ. უფრო ხშირად, საკუთარ ნაირევებით მოხატულ სულში ვიხედებით და როცა ტკივილის ფერებს ვხედავთ, ვგრძნობთ როგორ გვერევა პროტესტი და უპასუხო „რატომ?“. ვიცით, რომ შეიძლება ხვალ აღარ იყოს, ხვალ კი არა, შემდეგი წუთი შეიძლება აღარ იყოს, ეს ვიცით და მაინც ისე ვცხოვრობთ თითქოს უკვდავები ვართ. ვუშვებთ უაზრო, გამოუსწორებელ შეცდომებს, მერე ვსხედვართ და ვნანობთ, თავიდან ვიმეორებთ იგივე შეცდომებს და მერე უფრო მეტად გვტკივა დაფლეთილი სული. არ ვუფრთხილდებით ერთმანეთს, იმიტომ კი არა, რომ ერთმანეთი არ გვიყვარს, უბრალოდ იმიტომ რომ გვგონია სულ გვექნება დრო. დრო, რომელიც ყველაზე სწრაფად თავდება. გვეშინია და იმის ნაცვლად, რომ ვიბრძოლოთ, თვალებს ვხუჭავთ, იმიტომ კი არა, რომ სიმამაცე არ გვყოფნის, გაქცევა უფრო გვეადვილება. გვინდა რაღაც ვთქვათ და ვერ ვამბობთ, იმიტომ არა, რომ საკმარისად არ გვინდა თქმა, იმიტომ რომ სიმშვიდე რამემ არ დაგვირღვიოს. რაღაც გვინდა და არ ვიღებთ, იმიტომ…


09.12.2018

არვიცი რომელია უკეთესი , მარტო ყოფნა და ნაკლები ტკივილი თუ სხვასთან ყოფნა და ზედმეტი კითხვები ... ?! ვოცნებობ ხოლმე ერთ დღესაც მოვიდეს ვინმე , ვისაც მოუნდება მომაშოროს დარდი და სევდა და ჩემი ყოველი ამოსუნთქვა , ჩასუნთქვა და თვალის დახამხამება წაიკითხოს ... წაიკითხოს ისე , რომ არ გამორჩეს არც ერთი ტკივილი , არც ფეხის გადაბრუნება , არც დაჩივლება , არც ბედნიერება ... გამიცნოს …
მერე ჩამკიდოს ხელი , თითები თითებში ამიხლართოს და წავიყვანო იქ , სადაც ჩემნაირებს სუნთქვა შეუძლიათ ... !!!


12.11.2018

მომენატრე...როგორ იცი?...გინდა აგიხსნა როგორ?...მაშინ სცადე არ ისუნთქო...მინდა მაშინაც არ ისუნთქო,როცა გაუსაძლისად მოგინდება ერთი ყლუპი ჰაერი ჩაისუნთქო...რას გრძნობ ეხლა?... წარმოიდგინე დანის დარტყმისგან მიყენებული ტკივილი... წარმოიდგინე,ოღონდ არ იყვირო როცა გეტკინება....
ეხლა წარმოიდგინე უდაბნო...მცხუნვარე მზე,ცხელი ქვიშა და შენ მარტო ხარ ამ უდაბნოში უწყლოდ...გინდა ერთი ყლუპი მაინც შესვა რომ წყურვილი მოიკლა,
მაგრამ შენი სურვილი მხოლოდ უსუსურობის განცდად იქცევა როცა ხვდები რომ ამაოა სურვილის ქონაც კი...
წარმოიდგინე რომ ოკეანის ტალღებს ებრძვი...ყველგან წყალი,მხოლოდ წყალი...
ხმელეთის დანახვის სურვილი გკლავს,მაგრამ ამაოა სურვილიც...შენ ოკეანის მსხვერპლი ხარ...ხვდები,თუმცა არ გტოვებს სურვილი მიწა შეიგრძნო ფეხვეშ... წარმოიდგინე რომ უკაცრიელ კუნძულზე ხარ სრულიად მარტო...გწყურია ვინმეს ხმა გაიგონო,გათანგული ხარ მარტოობისგან და ცხოველიც კი ადამიანად გეჩვენება ხანდახან..მაგრამ გაფხიზლებს მისი ცხოველური…


12.11.2018

მაპატიე სიყვარულო, მე ხო ასეთი ვარ. იმის მაგივრად,რომ შენთან მოვიდე და გითხრა რომ , მტკივა და ვერ ვსუნთქავ, მე უბრალოდ ვწერ... მაპატიე ,რომ წერა ჩემთვის ყველაზე დიდი შვებაა... მაპატიე , რომ ვერ გტკენ, ჩემი ტკივილით.. დაე მოდი, ამ ჩანაწერებმა იცოდეს მხოლოდ,რომ მე შენ მიყვარხარ, იმდენად მიყვარხარ, რომ მტკივა...ჩემი დაუსრულებელი ფიქრები ნაწერებმა იცოდეს და არა შენ... როდესაც ვწერ ირგვლივ ყველაფერი მშვიდდება, ველაპარაკები და ყველაზე ახლო მეგობარიც ჩემი ჩანაწერებია.. იმ ყველაფერს ვეუბნები რასაც შენ ვერ გეტყვი.. რთულია ცხოვრება , ჩემთვის ზედმეტად რთული. ხანდახან მინდა უბრალოდ დავჯდე მხარზე დაგადო თავი და გელაპარაკო ჩემს მარადიულ გრძნობებზე,ჩემს ტკივილებზე.. მინდა გითხრა, რომ მე ყოველღამე სიკვდილზე ვფიქრობ,…


იცი როგორია ნამდვილი მონატრება? საშინელი.ძვლების ატკივებამდე გენატრება.ჰაერი,რომელიც შენს ფილტვებში ჩადის არ გყოფნის.გული გეკუმშება,შიგნით შენი მონატრება ჩასახლებულა და ხელს იმდენად მიჭერს რომ არსებობის საშულებას არ მაძლევს შენს გარეშე.
წუთში 60-ჯერ შენი სახელი მიტრიალებს გონებაში.დღეები იზლაზნება და ამავედროს საშინლად სწრაფად გადის.ითვლი და ხვდები,რომ მონატრებისთვის ყოველი წამი ძალიან ბევრია! საღამოს, მონატრება უფრო გეძალება და ცრემლები თვალის გუგებს ასკდება .მერე დუმხარ,
დუმხარ და ფიქრობ
რას განიცდის თავად?
არეული ფიქრები ისევ იკვლევენ გზას და ყველაფერი ცუდი ერთაად იყრის თავს.
გინდა მასთან გაიქცე ჩაუხუტო და არასდროს გაუშვა.
ერთიანად გახსენდება მისი ყოველი ნათქვამი სიტყვა და გამბედაობას ვერ იკრებ,რომ დაურეკო! არის რაღაც,რაც გაკავებს და ხელ-ფეხს გიკრავს.ეს არაა თავმოყვარეობა ან რამე მსგავსი.ესაა შიში.შიში,რომელიც თავადაც…


22.11.2018

- ყოველთვის და ყველგან გჯეროდეთ საკუთარი თავის, მოუსმინეთ თქვენი გულისცემის ჰარმონიას, მიეცით თავს უფლება იყოთ ისევ ისეთი მეოცნებე ბავშვი , რომელსაც ზღაპრების სჯეროდა და ნახავთ, რომ თქვენ იპოვით თქვენს ჯადოსნურ ნატვრის ხეს, ჭრელი ტოტებით და ფერადი ფოთლებით…ოღონდ დაიჯერეთ, რომ შეძლებთ, რომ სიცოცხლე ღირს ყველა ჩვენს ოცნებად, რომ ყველაფერი ჯერ კიდევ წინაა და შემოდგომით ნატვრის ხიდან დაცვენილ ფოთლებს , ახალი ჩაანაცვლებს. თითოეული იმედგაცრუება ახალი შანსია ცხოვრებაში… თითოეული კრახი, თითო ახალი მიზეზია სიცოცხლის შემართებით გასაგრძელებლად… თოთოეული ცრემლი მილიონ ღიმილად ფასობს…


22.11.2018

დარდში კი მართლა და რა ფანტაზიაა! გრძნობ, რომ ეს დაუშრეტელი ფანტაზია მუდმივი დაძაბულობით ბოლოს იფიტება, იშრიტება, რადგან ხომ მოწიფული ხდები, იცილებ ძველ იდეალებს: ისინი მტვრად, ნამსხვრევებად იქცევიან; თუ სხვა ცხოვრება არ გაგაჩნია, ამავე ნამსხვრევებისგან მოგიწევს მისი აშენება. ამასობაში კი სული რაღაც სხვას ითხოვს და სურს! და მეოცნებე, როგორც ნაცარში, ამაოდ იქექება თავის ძველ ოცნებებში, ეძებს თუნდაც მცირე ნაპერწკალს, რომ იგი გააღვივოს, განახლებული ცეცხლით გაითბოს გაცივებული გული და მასში კვლავ აღიდგინოს ყველაფერი, რაც ადრე ასე ძვირფასი იყო, სულს აღელვებდა, სისხლს უჩუხჩუხებდა, თვალთაგან ცრემლებს ადენდა და ასე საუცხოოდ ატყუებდა!


22.11.2018

როგორი სიყვარულის ნაკლებობაა ირგვლივ...რა სიცარიელეა...რა უსულგულობა...რა გაუტანლობა... არადა დღევანდელი დღეც გადის... ხვალე? არ ვიცი იქნება?... ეს დღე არასოდეს დაბრუნდება, არასოდეს! მომეფერე სანამ ვარ, მომაფერებინე სანამ ხარ, მომეცი საამისოდ გული წრფელი... ნუთუ ასე ძნელია სითბოსა და სიყვარულის გაცემა?! შემინდე... შემანდობინე... შენი გულწრფელობით...და მერე ერთად ვეახლოთ უფალს... ხვალ, ან ზეგ...რავიცი, როცა ინებებს... ნუ ვიქნებით გულცივნი და გულგრილნი, უსიყვარულოდ არ შეიძლება არსებობდე...


← წინა 1 2 3 შემდეგი
ბლოგები
ბლოგების განახლება ხდება ყოველ 5 წუთში