leo86-ის ბლოგები

leo86
33, თბილისი, საქართველო

მაპატიე გუშინდელი ყურადღება
გუშინდელი სიყვარულიც მაპატიე,
ის გვირილა მაპატიე რომ მოვწყვიტე,
მაპატიე მთელი გულით მაპატიე.
იასამნის სურნელი და ბედისწერაც მაპატიე
გაზაფხულზე რომ დაიწყო,
ახლა შორს ვარ სიყვარული გავაცილე,
მაპატიე… მიყვარხარო არ დამიწყო.
ის თვალებიც მაპატიე… ჩამქრალია,
სიყვარული გამომგლიჯა სიამაყემ,
ალბათ სადმე ჩემს შვილებთან გაგიხსენებ,
აი ასე რომ მიყვარდი... ვიამაყებ.
მაპატიე ის წვიმაც და ღამის ცეკვაც,
მთვარის შუქზე ჩემი ლექსიც მაპატიე,
ეკლესიის კიბეებთან დადებული,
ფიცი რო ვთქვი… აი ისიც მაპატიე.
მივდივარ და გულით მიმაქვს ერთგულება,
დავიძალებ ამ გრძობებს და მივალ სხვამდე,
მაპატიე… სიყვარული მაპატიე
მაპატიე რომ მიყვარდი ტირილამდე


მინდა მაჩუქო, სწორ თმიანი, ლურჯთვალა გოგო.
ან სულ ერთია, თუნდაც ბიჭი, მწვანე თვალება.
მინდა რომ ერთად ვუყვებოდეთ ზღაპრების ბოლოს,
ცხოვრების ტკბილი ისტორია როგორ მთავრდება.
მინდა მე და შენ ერთად ვქსოვდეთ ბედნიერებას,
ჩვენი შვილების მომავლისთვის, ოცნებად ნანახს.
ერთად ვურჩევდეთ ლამაზ სახელს, პატარა გოგოს,
თუნდაც ბიჭუნას, ოქროსთმიანს,დიდი ხნის ნანატრს.
მინდა შეგნიშნო სიხარულის პირველი ცრემლი,
როდესაც ჩვენი ანგელოზი გიწოდებს მამას.
მინდა დავარქვათ ჩვენს ბიჭუნას წმინდა სახელი,
გიორგი, მათე, ნიკოლოზი ან თუნდაც საბა.
მინდა პალმებთან ავიშენოთ პატარა სახლი,
სადაც მე და შენ სიბერემდე ვიქნებით ერთად.
სადაც პეპლებად იფარფატებს ბედნიერება
და სიყვარულის მელოდია მიაღწევს ღმერთთან.

/მელ. ზ./


მივუშვათ გრძნობები..

ვაცადოთ თარეში,
მინდა რომ სიგიჟემ აზრები არიოს,
გავცვალოთ თბილი მზე, გაყინულ მთვარეში
არ მივცეთ გულს ნება, გონება ჩარიოს.
მინდა სიყვარულმა აზრები არიოს,
თავიანთ ნებაზე მივუშვათ ფიქრები,
მინდა რომ ყველაფერს დაერქვას მე და შენ,
მე და შენ მთლიანი სამყარი ვიქნებით.
მივუშვათ გრძნობები თავიან ნებაზე,
სიგიჟით ჩვენც გიჟურ ცეცხლებად ავენთოთ,
მოდი ვისაუბროთ თვალების ენაზე,
შენს სულთან თამაშით მინდა რომ გავერთო.
მინდა რომ მე და შენ გავუსწროთ ერთად დროს,
მე, შენი სული მსურს, რომ გადავიბირო
მე შენში სიგიჟედ შემოვალ წამოდი
და თავსხმა წვიმაში ბავშვურად ვირბინოთ..
მივუშვათ გრძნობები თავიანთ ნებაზე..
უსიტყვოდ ვაჩუქოთ ერთმანეთს ფიქრები,
მინდა რომ ყველაფერს დაერქვას მე და შენ
და ასე მეც და შენც, ერთი მე ვიქნებით.
მივიშვათ გრძნობები თავიანთ ნებაზე,
აენთონ სიგიჟედ, დასახლდნენ თვალებში,
ამ ერთი სიგიჯისთვის დავთმობდი სიცოცლეს,
გავცვლიდი ცხოვრებას ამ უკვდავ…


არ მაინტერესებს რითმა! არც ის რას შეიცავს ლექსი, არც ის სიყვარული მინდა, რომ დაგირქმევიათ სექსი! ფეხებზე მკიდია ვინ ხარ! ანდა რამდენი გაქვს ფული, მეფე ლომი ხარ თუ ვირთხა, გქონდეს ქართველური გული! გინდა პრინცი იყავ, გინდა მაწვნის გამყიდველი ქალი, ოღონდ სანთელივით წმინდა და ნათელი გქონდეს თვალი! გქონდეს დახეული კაბა, ოღონდ საკმარისად გრძელი, გქონდეს გახვრეტილი ტაფა, ოღონდ ნუ იქნები მკვლელი! ოღონდ ნუ იქნები კახპა! და ნუ შეიყვარებ ცოდვას, ათასი კაცის წინ გახდა შენს სულს სხეულშივე მოკლავს! მოგკლავს გარყვნილების სუნი, მოდას აყოლა და თრობა, ქვასავით გაგიხდება გული, ქვასავით გაცივდება გრძნობა! როგორ უნდა გახდე სრული, როცა იმათ ბაძავ ვისაც, ვერ გაურჩევია სული, ნამცხვარი და…


მე დღეს მეტად დავაღონე ღამე,
ღამეს ჩუმად მიაპობდა სევდა,
თეთრი მთვარე იმშვენებდა თვალებს,
როცა სივრცე ღამე ფიქრებს წერდა.

გატკეპნილა ამ ცხოვრების ბეწვის ხიდი,
გზად და ხიდად გადებულა გულის ფეთქვა,
აისიდან მომავალი ნათლის სხივი,
ბეწვის ხიდზე გზას მინათებს ნელა.

კარს მომდგარი ხოშკაკალი ამ ცხოვრების,
ცდილობს ფესვი რომ დაგრაგნოს მეტად,
ჰორიზონტზე მოქანავე სულის ხიდი,
ბედის დარტყმებს სიმამაცით ლეწავს.

შემომადნა რამდენიმე ღერო ყლორტის,
ახლა ფიქრიც შემომიჩნდა მეტად,
აღარ მინდა სევდის ტბასთან ხეტიალი,
ან მუსიკით ფიქრის კვამლში ბნედა.

ახლა მზესთან ვიმყოფები მარტო,
ღამის ზღაპარს ზღვას ვუამბობ ნელა,
მკრთალი სიოც დამეწევა წამში,
როცა მზეში შენი სივრცე შემაქვს.

ვაჩე რაინდელი


შენ ახლა დგახარ შიშვლად ნაპირთან,
ქარი კი გათლილ მკერდზე დაგცქერის.
მე ვიცი, იგი კოცნას დაგპირდა
და ზღვას დაგპირდა თრთოლვის და ძგერის.
და გელულება სივრცით თვალები,
ფიქრი გაგონებს იმ მღვრიე ღამეს,
როცა მე და შენ განცდით მთვრალები
მივენდეთ თვლემას და სიხამხამეს
და გაცახცახებს ის გახსენება,
რომ ჩვენთვის მაშინ გაქრა ყოველი
და ერთმანეთში შლეგი ჭენება
იყო ქარივით დაუდგრომელი.

მათე მარადელი


შენ ქალბატონო...
რარიგ დაგიდის მაგ სრულ ქმნილებას,
თვალზე დარდი და ტანზე სიმორცხვე,
როდესაც ახლოს მოვდივარ შენთან,
როგორ ჩუმდები, წამვსვე იმორცხვებ.
როგორ არ გინდა საუბრის მსგავსად,
დამითმო წამი მაგ ნეტარების,
შენც ხომ იცი რომ სინდისის მსგავსად,
უფრო ძლიერად სულ მეყვარები.
ო, ქალბატონო, საქალბატონევ,
როგორ მიყვარხარ, ჩემო სულისთქმავ,
რომ არაგავხარ ნაქალბატონებს,
ვიღაცის ვნების, სხვების სურვილთან.
რარიგ გიხდება მაგ მანდილ მხურავს,
ან თეთრად მოსილს ატლასის ფარჩა,
ან კიდევ თუა შენებრ ქალწული,
ან თუ სიმორცხვე სულ ცოტას დარჩა.
შენს თავს ვიფიცებ თუკი ნამდვილი,
შემოგისალტავს ნამუსის გრძნობა,
თუკი წარსულის იმ აჩრდილებთან,
ვინცკი ყოფილა ქალწულის მგოსნად.
ვინცკი ეწირა პატიოსნებას,
რადგან მშობელის თვალებს ეტირა,
ძველად რომ უცხოს ეს სილამაზე,
ძალადობისთვის ხმლებით ეჭირათ.
არ შეიცვალო ჩემო, მანდილი,
არ დაივიწყო ის ქართლის დედა,
და შეისმინე იყო ნამდვილი,
როგორც ღვთაება სიცოცხლის ბედთან.

გურამ თოდაძე


შენ მე მასწავლე სიყვარული, ნაზი და წმინდა...
სუფთა გრძნობათა მოლოდინით, მე შენთან მინდა...
ჩვენი შეხვედრა სიმარტოვის, ამათვე ღირდა...
შენზე ვფიქრობდი, გიგონებდი და გარეთ წვიმდა...

წვიმის წვეთები, გამალებით მიფრთხობდნენ ფიქრებს...
ვიღაც ხეივანს მოყვებოდა, შენახარ იქნებ...
და ფურცლებს კალმით ვუყვებოდი, გადამთვრალ სიტყვებს...
რადგან არავინ ამხნევებდა, ჩემს შენზე ფიქრებს...

შენ მე მასწავლე სიყვარული, სევდანარევი...
რა ვუყო თუკი ვეღარ ვუძლებ, დეკემბრის თოვას...
რა ვუყო თუკი, ჩემს გულს შერჩა ნაიარევი...
რა ვუყო თუკი, ვერ ველევი შენეულ გლოვას...

ჩვენი შეხვედრა სიმარტოვის, ამათვე ღირდა...
შენზე ვფიქრობდი, გიგონებდი და გარეთ წვიმდა...
შენ მე მასწავლე სიყვარული, ნაზი და წმინდა...
სუფთა გრძნობათა მოლოდინით, მე შენთან მინდა...


შენი თვალების მონატრების, დამათრობს დარდი...
დარდი იმის რომ, უშენობა დაგმეს ფერებმა...
დარდი იმის რომ, როგორც უწინ უკვე არ მწამდი...
დარდი რომელსაც, აღარ ახლავს შენი ფერება...

გზას გამიკვალავს, ჭირვეული ზფხული მცივანს...
დავემსგავსები, სასულეთის მარტოსულ ტირანს...
გავარღვევ ბილიკს, შენს სამკვიდროს მალევე მივალ...
და ყოველ ღამის ცრემლნარევი, შევხვდები დილას...

შენ აღარ მოხვალ, დედამიწის სადარაჯოზე...
რადგან, სიმართლეს ვამჯობინებ, უდიდეს ტყუილს...
დაიკარგები, ვერ მოაღწევ მიწურულ დროზე...
მე რეალობას გავექცევი, ჩავახშობ დუმილს...

გადავხსნი თრთოლვით, შენი გულის, პაწია ფეთქვას...
ჭირვეულ ზაფხულს, გააწამებს, შენზე ფიქრები...
და თუნდაც შენს სულს, ჩემი სულის ტკივილი ერქვას...
მე მაინც მოვალ, უეჭველი შენთან ვიქნები...

თუ ერთხელ მაინც, არ გიგვრძნია, ივლისის დარი...
თუ არ გსმენია, სამი სიტყვა, "მე მაინც გელი"...
შენ ვეღარ იგრძნობ, აქ უშენოდ როგორ ქრის ქარი...
შენ ვეღარ იგრძნობ, როგორ მწამხარ,…


შენთან ერთად დაბერება მინდა,
შენთან ერთად გათეთრება მინდა,
შენი ნაოჭების ხელით დათვლა მინდა,
შენში ჩემი თავის ნახვა მინდა,
შენს სუნთქვაში დაძინება მინდა,
შენთან ერთად გაღვიძება მინდა,
შენი გაბრაზება მინდა,
შენს თვალებზე ლაღი ცრემლის ნახვა,
სიხარულის განცდა მინდა შენით,
შენთან ჩემი თავი მიყვარს,
შენთან ერთად არ მაშინებს ყინვაც,
შენთან ერთად დაბერება მინდა,
შენთან ერთად გათეთრება მინდა,
მეტი არაფერი - თუნდაც
შენს ხელებში მე სიკვდილი მინდა.


ბლოგები
ბლოგების განახლება ხდება ყოველ 5 წუთში