daviale modi chemtan ufalo
24, ქუთაისი, საქართველო

ბერი იოსების სწავლება იმაში მდგომარეობდა, რომ იესოს სახელით ჩაგვესუნთქა და ამოგვესუნთქა, საათობით ვმჯდარიყავით ფხიზლად, გონება გულში ჩაგვეყვანა და გვესუნთქა ლოცვით :

"უფალო იესო ქრისტე, შემიწყალე მე."

აგრეთვე გვეუბნებოდა : "როცა ადამიანი ბეჯითად ლოცულობს და წარემატრბა ხმით წარმოთქმულ იესოს ლოცვაში, მისი გონება ნელ-ნელა თავს ანებებს ყოველმხრივ ფარფატს და დაბნეულობას, ანუ წარმოთქმული ლოცვის სიტკბოებას შეიგრძნობს. თვითონ გონებაც ეუფლება იესო ქრისტეს სახელს, რამდენადაც მცირდება გონების დაბნეულობა, იმ ზომით ეუფლება მას ლოცვა, ხოლო, როცა გონება მთლიანად შეითვისებს ლოცვას, მაშინ იღება გული და ემზადება მასში ჩამოყვანილი ლოცვის მისაღებად. წლების შემდეგ, ყოველმხრივი თვითიძულების და ასკეზური გმირობის შედეგად გული იღებს შეუწყვეტელი ლოცვის უნარს. ამ დროს წარმოიშვება გულის განსაკუთრებული მდგომარეობა, ის მეუფებს ლოცვაზე და მბრძანებლობს ვნებებზე. ქრისტე მეფობს - რა თავისი ღვთაებრივი სახელის მეშვეობით, გულში გააბატონებს ღვთის მმართველობას დაქვემდებარებულ სიმშვიდეს და მორჩილებას."

წმინდა მამათა და ჩვენი ბერდიდის წესების თანახმად, საძმოს მთავარი საზრუნავი იყო ლოცვა. შეუწყვეტელი გონიერი ლოცვა მორჩილების ერთ-ერთი სახე იყო; წინა რიგში მებრძოლი მახვილი, ფარი, საძირკველი, სამომავლო სარგებლის საწინდარი, იმიტომ რომ, ეს შრომა მომავალში კეთილი ნაყოფით გაგვაძლიერებდა. იესოს ლოცვა ჩვენთვის პირველხარისხოვანი ქველმოქმედება და არსებობის მიზანი იყო.

/არქიმანდრიტი ეფრემ არიზონელი /

1 ნახვა
 
კომენტარები

კომენტარები ჯერ არ არის.
იყავი პირველი - დაწერე შენი კომენტარი

ბლოგები
ბლოგების განახლება ხდება ყოველ 5 წუთში